‘Ik wil Peppa Big kijken.’
Het is een soort afsluitritueel aan het worden van onze opadag, Peppa Big kijken op mijn tablet, maar inmiddels komt het verzoek van kleindochter Maria (3) steeds vroeger en wordt de kijktijd navenant langer.
‘Euhm… om drie uur gaan we samen Peppa Big kijken.’
Ze tikt met een geroutineerd vingertje de wijzerplaat van mijn smartwatch tot leven.
‘Welke is dat?’
‘Deze’, wijs ik het cijfer drie aan. En de kleine wijzer die daar nog bijna vier vakjes van verwijderd is.
Dat ziet zij ook.
‘Maar ik wil het nu.’
‘Dat snap ik, maar we doen het als de wijzer op de drie staat.’
‘Maar ik wil het ik wil het ik wil het!’
‘Ja, ik hoor wat je zegt. Maar ik wil geen ruzie met je papa en mama en die zeggen niet teveel filmpjes op een dag. Zij zijn de baas.’
‘Jij bent de baas vandaag.’
‘Een beetje. Papa en mama zijn de echte baas en die willen dit zo.’
‘Waarom?’
Ik aarzel even over de afslag naar vierkante ogen, maar besluit het wat dichter bij huis te houden.
‘Van veel filmpjes kijken word je helemaal fladderdewapsie’, zeg ik en laat mezelf als tot niks meer in staat ter demonstratie op de bank vallen.
Ze lacht. Stiekem bijna.
‘Hoe weet je dat?’
Tsja…
‘Van mijn moeder’, bedenk ik dan. ‘Die zei dat ook altijd.’ Vooral als we haar teveel voor de voeten liepen en ze argumenten zocht om ons de straat op te sturen. Maar goed.
‘Zei die dat?’
‘Ja. Je wordt helemaal fladderdewapsie zei die altijd.’
Ze lacht weer even, vooral niet teveel.
‘Wat is dat? Wat je zei?’
‘Fladderdewapsie? Dat je helemaal slap en sloom bent.’
‘Van Peppa Big?’
‘Ja, van veel Peppa Big kijken. Een paar filmpjes is leuk maar van een boel word je fladderdewapsie.’
Daar moet ze even over nadenken.
‘Ik vind dat niet erg’, besluit ze dan.
‘Wat?’
‘Wat je zei.’
‘Fladderdewapsie worden?’
Ze knikt, twee handjes in de lucht. Verder nog wat?