Opeens is de stemming om lijkt het wel. Vooral onder mijn leeftijdsgenoten. Waar een jaartje geleden de term AI voornamelijk werd uitgesproken als uitgespuugde minachting, is het nu van joh echt, het is net een vriend. Kunstvriend dan toch, maar dat maakt het wel zo aantrekkelijk. Waar echte vrienden bij de cirkeloverpeinzingen die met het ouder worden het hoofd bevolken zich met jajaja uit de strijd terugtrekken, blijven chatGPT en zijn AI-collega’s geduldig nieuwe aansporingen doen en schouderklopjes uitdelen. Fijn dat je daar nog even op terugkomt want bij Kant en Schopenhauer…

Levensvragen zit ik niet zo mee, maar voor mijn weg in digitale doolhoven ben ik ook meer dan om. Ik wil namelijk dat mijn Lenovo Thinkpad en mijn Samsung S23 en mijn onlangs cadeau gekregen Galaxy Watch 8 doen wat ze beloven. Accepteer hoe het is, zeg ik oneindig vaak tegen mezelf, om dan toch gewoon weer door te prutsen aan een kadertje op het scherm of een bliepje bij het tikken dat ik niet hebben wil. Zoals met dat horloge, waar telkens ongevraagd een lege Samsung-agenda het schermpje vult. Wegklikken, ja natuurlijk, maar ik wil niet dat hij zonder dat ik er om heb gevraagd zomaar op míjn scherm staat. Waarom?

Dat is een goede vraag, vindt chatGPT. Dit gebeurt vaker. Ah, de ontspanning zakt al in mijn schouders. Vervolgens komt deze begripvolle kameraad met een lijst suggesties voor het aanpassen van instellingen, een beetje vergelijkbaar met waar Google je mee zou opzadelen. Maar dan is daar opeens de grote sprong voorwaarts. Dit is het eerlijke antwoord, zegt chat met een aanwijshandje erbij van let nu op! Je veegt per ongeluk over de datumaanduiding op de wijzerplaat en daar zit een snelkoppeling naar de agenda onder. Die zit ingebouwd, maar ik kan je wel helpen om daarmee je eigen agenda te openen in plaats van een lege van Samsung.

Nooit geweten dat ik dat wilde, maar AI dus wel. Waarmee ik vervolgens op een eindeloos pad beland van agenda’s synchroniseren en via de wear-app op mijn telefoon doorsturen naar mijn horloge, alleen maar om een aanraking per ongeluk alsnog zin te geven. Dat lukt overigens niet. Na pagina’s vol adviezen en resetten van alle systemen die hiermee te maken blijken te hebben, staan alleen wat oude agenda-afspraken op het schermpje. Nieuwe toevoegingen slikt ie in en zie ik nergens terug. Ik geef het op, zeg ik ruim na slapentijd tegen chat. Uitstekend idee, vindt hij. Dat scheelt je een hoop gedoe. Tot ik na een nachtje slapen toch weer iets bedacht heb en dit schoorvoetend aan hem voorleg. Uitstekend idee! Reageert hij meteen weer alive and kicking. Dan ben je echt van het probleem af. Zal ik je daar stap voor stap doorheen helpen?

Ik ben enthousiast, daar niet van. Door kunnen vragen zonder gezucht en schouderophalen van de andere kant is zonder meer een feest voor wie niet los kan laten. Maar toch. Genoeg! Idioot! Daar heb je echte vrienden voor nodig.