We bladeren door een tel-leerboek dat kleindochter Maria (3) van de bibliotheek heeft meegenomen. Hoeveel appels zijn er? Hoeveel vissen? En hoeveel oranje pompoenen liggen er tussen de groene meloenen? Allemaal leuk en aardig en Maria vliegt er met een nonchalant bladerend vingertje doorheen. Op weg naar waar het haar eigenlijk om gaat: de cijfers. Die geheimzinnige tekens. Ze wijst ze eerst onderaan de pagina’s aan, een kleine misrekening tussen uitgever en een peuter op speurtocht. Het gaat om de groot afgebeelde getallen náást elke tekening.

Ik loop ze met haar langs. 1. Appel: één. 2. Vissen: één twee. 3. Pompoenen: één twee drie… maar nog voor we bij vier knuffeldino’s zijn aangeland, zie ik haar gezicht betrekken naar groot verdriet.
‘Dat kan niet!’, zegt ze als ik vraag wat er is.
‘Wat kan niet?’
‘Deze’, zegt ze en wijst het cijfer 3 aan, ‘die heeft twee rondjes.’
En dus weet ze het zeker: ‘Dat is de twee.’
‘Het zijn maar tekeningen…’, probeer ik. ‘Kijk, deze 4 lijkt op een hutje. En hier, de 2… dat is net een eendje, zie je?’

Dat laatste had ik beter niet kunnen zeggen, begrijp ik als ik mijn ‘d’ er als een ‘t’ uit hoor komen, want nu is voor haar de verdwaling tussen beeld en getal compleet.
‘Dat wil ik niet’, zegt ze, boos.
Om haar punt te maken wijst ze bij de 4 op de twee beentjes van het cijfer die in haar telboek als een parmantig marcherende soldaat de lucht insteken.
‘Eén, twee’, telt ze. ‘Dat is de 2.’
En terug naar de 3, gaat ze met een onderzoekende vinger langs de twee ronde ruggetjes.
‘Kíjk dan, opa!’
Verdere uitleg is overbodig.
‘Ook 2’, stelt ze vast.
‘Helaas…’, zeg ik en wijs nog weer eens op de stijfbenige 4, zelf langzaamaan ook wat zoekend in dit verhaal vol losse schroeven.
‘Dat is de…?’, vraag ik, in de verwachting dat ze het toch wel heeft opgepikt.

Maar zij weigert deze vertoning nog langer voort te zetten.
‘Ik doe alles 1’, besluit ze.
Ze pakt de bladzijde met de telplaatjes er weer bij. En telt het rijtje oranje pompoenen – als een hamerstuk van haar gelijk – met drie stevige tikken af: ‘Eén, één, één…’