Weten
Op het opabankje

Oudemannengezeur, pensionadogedachtes en opa-ervaringen.

Weten

10 augustus 2018

Kleinzoon Liam (5) is tijdens zijn schoolvakantie een dagje bij opa en oma en besteedt zijn tijd vooral aan uitleggen hoe de wereld in elkaar steekt. Met regelmatig één schoudertje iets opgetrokken en een naar ons uitgestoken handje erbij, zo van 'ik kan het ook niet helpen, maar zo zit het nou eenmaal'.

Zoals bij de conclusie dat er honderdduizendmiljoen ramen moeten bestaan op de wereld. Omdat hij onderweg in de trein van mij heeft gehoord dat er in zijn eigen stad en die van ons elk zo'n honderdduizend mensen wonen, becijferde hij zelf dat de hele wereld dan wel honderdduizend miljoen mensen moet bevatten. En die moeten allemaal naar buiten kunnen kijken, vandaar.

Ook weet hij dat bliksem elektriciteit is, dat hij soms moet hoesten omdat hij onvoldoende energie heeft en dat boeven heel slim zijn.
'Het zijn eigenlijk een soort uitvinders, maar dan gemeen', legt hij ons uit, weer met dat handje erbij. Er was er zelfs een keer eentje die van vuilnis schietdingen kon maken. Geleerd op de boevenschool. Maar die deed het omdat hij geen werk had en toen verveelde hij zich zo dat hij gemene dingen ging doen. Dat had hij natuurlijk eigenlijk aan de politie moeten vertellen. Maar ja, daar was hij te verlegen voor.
'Tot een slimme politieman het aan zijn gezicht zag en toen mocht hij kiezen of hij bestuurder van een auto of van een tram wilde worden.'

Ook over zijn favoriete onderwerp dinosauriërs, zijn de wetenswaardigheden die hij ons vertelt niet zomaar wat lukraak ronddwarrelende feitjes, maar volledig afgeronde inzichten in de wereld van de Tyrannosaurus Rex en Velociraptor, door hem vriendschappelijk aangeduid met 'Raptor'. Hun dieet en daarmee samenhangend hoe gevaarlijk ze eigenlijk zijn. En hoe ze er als gevolg daarvan uitzien. Want wie blaadjes en bomen eet, ziet er vriendelijk groen uit. Maar dinosauriërs die tijgers eten, die zijn geel met zwart en hebben lichtgevende ogen.

'Hoe wéét je dat allemaal, jongen?', vraag ik.
Simpel: uit een boek. Er is namelijk een speciaal type dinosauriër, de fotodino. Die had in de tijd dat de soort nog leefde een camera op zijn staart waarmee hij plaatjes heeft gemaakt van de wereld van de dino's.
'En die plaatjes hebben ze in het boek geplakt. Daarom weten we nu alles over ze.'
Hij kijkt ons aan, twee schoudertjes iets omhoog nu en twee handen ter onderstreping van zijn verhaal naar ons uitgestoken.
'Interessant, hè?', vraagt hij.
We kunnen niet anders dan bevestigend knikken.


Voor aankondigingen van nieuwe opastukkies, volg mijn Facebookpagina.