Mama
Op het opabankje

Oudemannengezeur, pensionadogedachtes en opa-ervaringen.

Mama

29 november 2018

Kleindochter Elin (3) zit achter me op haar fietsstoeltje. We zijn onderweg om haar grote broer van school te halen, wanneer nauwelijks vertrokken de noordoostenwind een koude regen in ons gezicht blaast.
'Ik wil mijn capuchon op!', klinkt het in een snelle reactie achter mijn rug.
We fietsen net op een rotonde aan het eind van haar straat, dus roep ik terug dat ik zo snel als het kan zal stoppen om haar te helpen.
'Ja', reageert ze meteen. 'Na de rotonde. Dat doet mama ook altijd.'

Zoals wel vaker sta ik versteld van haar loepzuivere toepassing van wat voor een peuter toch tamelijk onbegrijpelijke grote-mensen-aanduidingen moeten zijn. Maar het is een prima voorstel en direct na de rotonde-afslag stuur ik naar een parkeerhaventje om haar te beschermen tegen de regen die op het randje van natte sneeuw uit de lucht komt. Daar denkt Elin anders over.
'Nee', zegt ze zodra ik ben afgestapt. 'Ná de rotonde!'
'Maarmaar', wijs ik naar de bochten die we net gerond hebben en begrijp dan dat het ook wel een erg abstract begrip voor haar moet zijn.
'Zullen we evengoed je capuchon maar opdoen?', stel ik daarom voor.
'Nee', zegt ze resoluut. 'Ná de rotonde.'
'Maar waar is dat dan?', vraag ik.
Dat weet ze precies en mijn instructies om daar te komen zijn wat lastig te volgen maar wel gedetailleerd.
'Dan moet je eerst voor je uitrijden en dan ga je zo en zo' - met een klein handje geeft ze mijn route aan - 'en dan weer voor je uitrijden en dan zo en zo en zo...'
'Is het de weg naar school?', probeer ik wat overzicht voor mezelf te houden.
'Ja", knikt ze.
'Maar zullen we dan nu toch maar vast je capuchon op doen?'
'Nee. Dit is niet na de rotonde.'

Ik wil haar wereldbeeld niet onnodig in gruzels slaan, dus zit er niet veel anders op dan verder te fietsen en hopen dat die plek snel komt. Ondertussen probeer ik mezelf een beetje breed te maken om haar tegen de regen te beschermen. Dat lukt nauwelijks, dus als ik eindelijk, na de derde rotonde op onze rit en al vrijwel bij de school 'Ja, hier is het!' achter me hoor en de fiets opnieuw aan de kant zet, zijn haar haren drijfnat en trilt er een bibbertje rond haar lippen.
'Och meissie toch', zeg ik 'heb je het koud gekregen?'
Maar dat geeft niet, legt ze me geduldig uit.
'Híer is na de rotonde', wijst ze met een klein handje op wat telt. 'Dat zegt mijn mama.'


Voor aankondigingen van nieuwe opastukkies, volg mijn Facebookpagina.