Schoenen

Veel geld was er niet in ons gezin met vijf kinderen en één mager boekhoudersalaris. Bovendien kon alles gerepareerd, gestopt, van plakken voorzien, uitgelegd of ingenomen en dan hup door naar de volgende in de rij. Iets nieuws helemaal voor jezelf krijgen, daar werd je dus echt even stil van. En dat gold zeker voor schoenen.

Geen idee waarom. Het begon al met de winkel. Dé schoenenwinkel want bij ons op het dorp was er maar één. Met een zware houten deur van glad gelakt hout en glimmend glas, waardoor je binnenkwam in wat ik me niet anders herinner dan als een paradijs van geuren en geluiden. Leer natuurlijk, schoenpoets ongetwijfeld, maar ook het karton van de schoenendozen precair balancerend in hoge stapels overal waar je keek, het knisperende vloeipapier dat bijna plechtig het leer toedekte en het zachte tapijt om je proefrondjes op te lopen. ‘Ze zitten heerlijk!’ Hoe kan het ook anders.

De winkelier die je met jongeman aansprak. Het listige krukje met zo’n schuin aflopende zijkant om je voet op te zetten. De glimmend gepoetste schoenlepel waarmee die grote meneer jou ging helpen om een schoen aan te trekken. Het duwen op je tenen. ‘Die maat mag hij echt wel hebben.’ En dan inderdaad het loop maar even een stukje. Zweven was het, er valt niks op af te dingen.

Over de prijs moest mijn moeder altijd even slikken en ’s avonds aan tafel ‘het geld groeit me niet op de rug’ van mijn vader incasseren. Maar dat waren schermutselingen in de marge, die schoenen waren binnen. En mochten, gezinstraditie dacht ik altijd maar misschien gebeurde het overal, de eerste nacht naast je bed staan. Om af en toe even naar te kijken en vooral om ’s morgen bij het wakker worden direct te weten waar het overweldigende gevoel van geluk vandaan kwam.

Dat was schoenen kopen.

Nu kan ik kiezen tussen click & collect of thuisbezorgd door DHL. In de winkel waar ik tegen beter weten in toch nog even langs ga om de keuze die ik online al heb gemaakt te bevestigen, is de schoen die ik hebben wil niet aanwezig. Het ruikt er ook niet zoals ik bedoelde.

‘Gewoon drie maten bestellen’, zegt de verkoopster nog. ‘Wat niet past stuur je weer terug.’

Ik zie ze al met drie paar op een rijtje naast mijn bed staan. En haal mijn schouders op.