Vissen

‘Ik vind het zo jammer dat de meeste vragen komen als ik eigenlijk moet slapen…’

Kleinzoon Liam (9) logeert in de laatste week van zijn schoolvakantie een paar dagen bij opa en oma. En heeft inderdaad veel vragen. Over verbouwen bijvoorbeeld, waar zijn ouders bij hen thuis plannen voor maken. Dus wil hij weten hoe dat bij een appartement als het onze zit. Mag je in het plafond boren? Mag je een muurtje slopen? En waarom een tussenmuurtje wel maar een dragende muur niet? Mag je de keuken verplaatsen? En dan van de keuken een hok maken om je fiets in te zetten?

Zo komen we bij de Hornbach, waar hij met zijn vader wel eens is geweest.
‘Daar heb ik een vissenkom gezien’, vertelt hij.
‘Bij de Hornbach?’
‘Ja, daar verkopen ze alles. Dit was een heel mooie, met een klepje voor het voer en een ander klepje om de vissen erin te doen. Allemaal van glas. En – met twee gebarende handen maakt hij een luchttekening van het beeld in zijn hoofd – een lampje voor overdag én een lampje voor de nacht…’
‘Een aquarium bedoel je?’, vraag ik.
‘Nee, een vissenkom.’
‘Ah, oké. Maar je vond hem dus mooi?’
Hij knikt.
‘Ik denk dat ik hem voor mijn verjaardag ga vragen. Je snapt wel dat hij veel geld kost hè, met alles van glas?
‘Hoeveel dan?’
‘Tweehonderd.’
Hij is even stil bij dat bedrag.
‘Ik denk dat papa en mama het voer wel gaan kopen,’ neemt hij dan al vast een eerste horde, ‘want dat kan ik nooit betalen…’
‘En die vissen, zijn die duur?’
‘Nee, niet bij de Hornbach. Ik ga alleen Nederlandse vissen erin doen. Niet uit andere landen. Dan weet ik zeker dat ze hier kunnen overleven. En die zijn ook niet zo duur…’
‘Leuk cadeau!’
‘Nou… ik dénk er over, hè. Want het duurt nog heel lang voor ik jarig ben. Nog bijna een jaar…’
Hij lacht. Een beetje om zichzelf lijkt het wel.

Maar dan, nog éven over die staande lamp waar hij vanaf zijn logeerbed op uitkijkt.
‘Waarom zaag je die niet af?’
‘Waarom wel?’
‘Dan kun je hem op je bureau zetten…’