Handig

Sommige dingen komen goed met ouder worden. Zoals in mijn geval het oplossen van storingen, defecten, lekkages en andere technische rampspoed.

Het waren altijd de momenten dat of mijn vader of mijn grote broer twee bewegingen samenbracht in één vloeiende handeling. Een lamp die met een knal zijn leven beëindigde, een fietsketting die ratelend de geest gaf, een afvoer die met een hik het opgevangen water uitbraakte, een deur die piepend vastliep. De rechterarm reikte nog voor het probleem goed en wel duidelijk was naar het gereedschapsbord om met schroevendraaier, bahco of steeksleutel een oplossing af te dwingen. De linkerarm stak, volledig uitgestrekt, schuin naar achteren om mij opzij te duwen. Laat maar. Ik doe het wel.

Dat helpt niet echt voor het ontwikkelen van vertrouwen in je eigen oplossend vermogen. Dacht ik altijd. Ik verklaarde er in elk geval mee dat bij klussen nog voor een schroevendraaier kansloos mijn duim binnenschoot of een hamer de vonken uit een kromgetrokken RVS-nagel sloeg, de weeë smaak van mislukking al door mijn mond spoelde. Dat een simpele TL-buis vervangen resulteerde in het krassend protestgeluid van een voor eeuwig verbogen armatuur. Dat kunststof schroeven, haken of klemmen al afbrokkelden als ik in de buurt kwam. Dat stekkers bij mij nooit die beveiligde stopcontacten binnen wilden. Ook niet met grof geweld.

Mijn rol in het leven met technische narigheden was het aan mijn vader of broer aanreiken van aanvullend benodigd gereedschap – ‘ringsleutel twaalf zei ik toch, oen’ – en het berusten in een zelfbeeld van melaatse in het land van de handige probleemoplossers.

Inmiddels doe ik als pensionado-vrijwilliger het technisch beheer van ons gebouw met drieëndertig woningen en twee kantoren waar bijna wekelijks wel iets lekt, vastloopt of uit elkaar valt. En ik los het op. Niet met kruiskop en kitpistool, maar met goed kijken wat er precies gebeurt en dan de vakmensen bellen om dát te repareren. Ik verzin testjes, denk na, zet koffie voor de handige mannen, vertel ze nauwkeurig wat het probleem is en kijk toe bij de uitvoering. Dat werkt. Terwijl de loodgieter zijn breekijzer al heft voor de rigoureuze aanpak, zie ik een keerringetje ontbreken of een boutje loshangen. Vervangen, vastzetten, klaar.

Toekijken, nadenken en de taal overnemen. Jong geleerd in een tijd dat ik er mijn mond bij moest houden. Oud gedaan nu ik eigenwijs genoeg ben om dat niet meer te hoeven.