Scannen

‘Zonde om nu nog een nieuwe aan te schaffen.’
Mijn vader was een jaar of vijf van zijn dood verwijderd, maar dat wist hij toen nog niet. Wel dat hij er binnenkort voor eeuwig niet meer zou zijn. Dus toen de wasmachine kapot ging, ach wat zou je nog. In elk geval niet met de hand wassen, vond mijn moeder. Altijd al de wat nuchtere noot in de relatie. Mijn vader meende het, maar zag zijn gedachten vervliegen bij de kassa van de BCC.

Geleidelijk aan de ruimte die je inneemt kleiner maken, dat begrijp ik wel. Klein houden, was mijn ideaal toen ik jong was. Verhuizen moet op de fiets kunnen. Dat werd al snel een bakfiets, daarna een gehuurd bestelautootje en uiteindelijk een halve legercompagnie van voertuigen, gereedschap, verhuislift en stoere mannen die vragen waar of meneer het gehad had willen hebben.

De stapels negatieven die ik nog uit het pre-digitale tijdperk in de kast heb staan inscannen, leek mij een prima eigentijdse vormgeving aan het idee van mijn vader. Digitaliseren klinkt ook een stuk beter dan je onderbroeken de jaren die je rest over een wasbord raggen en druipend over een lijntje werpen. Dus schafte ik op internet de Reflecta X22 dia- en negatievenscanner aan. Een op het plaatje best solide ogend apparaat waarmee je één voor één de negatieven die je op een klein schermpje ziet verschijnen inscant en op een SD-kaart zet.

Het werkt, zij het niet zo robuust als de afbeeldingen in de webshop mij deden geloven. Sterker: het langwerpige plastic frame waar mijn honderden negatiefstroken stuk voor stuk in gelegd moeten worden, blijkt van een soort bakelieten variant die bij het dichtklikken een geluid afgeeft alsof dit de laatste keer is dat deze handeling zonder rondvliegende brokstukken voltooid kan worden. Open gaat hij gewoon niet. Of toch, moet ik toegeven na een pijnlijk verbogen hoekje vingernagel en een schaafwond op mijn vinger.

Misschien hoort het erbij. Minder ruimte innemen doet pijn. De langsgeschoven beelden gaan niet alleen met een USB-kabeltje naar mijn PC maar komen ongemerkt draadloos ook mijn hoofd binnen. De korrelige weergave van wat is gegaan en gedaan. Ik zit nu op PICT0694. Het plastic is, anders dan ik verwachtte, nog steeds heel.

Klaar voor de rest van de boekenplank vol albums. Als ik ook zo ver ben.