Gekozen

Ik fiets met kleinzoon Liam van school naar huis. Hij zit rechtop en kijkt ver voor zich uit. Bij elke afslag die we moeten nemen, steekt hij zijn arm ruim uit om richting aan te geven. Ik kan het bijna aan hem zien dat hij vandaag uit zes kandidaten is gekozen tot klassenvertegenwoordiger. Van de week al, heeft hij zijn eerste vergadering met de directeur. De báás van de school, zoals hij zelf benadrukt.

De avond ervoor mocht ik meelezen in wat hij tegen de klas ging zeggen voorafgaand aan de stemming. ‘Ik kan goed naar jullie luisteren en als jullie iets niet tegen de juf of meester durven te zeggen, zeg het dan tegen mij. Dan vertel ik het wel.’ Behalve goed luisteren en, zoals hij zelf zei ‘ik kan goed nadenken over dingen hoe het niet teveel geld kost en ook leuk is’, had hij ook een eigen actiepunt: meer groen op het schoolplein. ‘Want dan val je minder hard…’

‘Ben jij wel eens ergens voor gekozen?’, vraagt hij terwijl we voor een rotonde wachten tot we erop kunnen.
Ik vertel hem over de vereniging van eigenaren van onze flat, waar ik bestuursvoorzitter van ben.
‘Gekozen?’, wil hij nog even precies weten.
‘Ja, gekozen…’
‘En moet je dan ook wel eens iets zeggen tegen iedereen?’
Ik knik en beken dat ik dat het lastigste onderdeel vind en daarom mijn jaarlijkse verantwoording en plannenpresentatie vooraf op papier rondstuur.
‘Op de vergadering zeg ik dan: zijn er nog vragen?’
‘Ik had het ook opgeschreven en dat heb ik vanmorgen voorgelezen’, knikt hij.

We zijn uit de drukte rond de school en fietsen door een rustige straat die eindigt in een groen dijkweggetje. Net daarvoor moeten wij linksaf richting huis. Liam fietst een klein stukje voor me uit. Dan houdt hij in en komt naast me rijden.
‘Vind je het moeilijk?’, vraagt hij.
‘Niet echt…’, zeg ik. ‘Wat je zelf al zei. Goed luisteren, oplossingen bedenken en dan achteraf vertellen wat je hebt gedaan…’
Hij fietst zwijgend naast me, zonder reactie lijkt het.
‘Ik ga het ’s avonds allemaal in mijn schriftje opschrijven’, legt hij dan voor mij en zichzelf zijn plan van aanpak op tafel.

Een antwoord is niet nodig. Hij versnelt zijn tempo, steekt zijn arm wijd uit voor de bocht richting huis en gaat met een soepele beweging op de trappers staan. Als een coureur voor een colletje dat hij bij voorbaat in zijn zak heeft.