Dement

Dat mijn dochter ’s morgens vroeg in haasthaasthaast de sleutel van haar fiets mist omdat ik die na mijn opadag in de zak van mijn regenjack heb laten zitten, valt nog onder het kopje kan gebeuren en iedereen vergeet wel eens wat. Zo staat het tenminste in de appberichtjes die beginnen met weet jij misschien en heb jij toevallig?

Evengoed kijk ik met uitgesproken aandacht naar de nieuwe MAX-serie Maud & Babs over een dementerende vrouw en een dochter die omloopt van de zorgen voor werk, gezin en moeder dus. Vanwege de taferelen die ik van mijn eigen moeder zo goed ken. Die maakte toch ook niks meer vuil in haar eentje, dus hoezo hulp? Blies fluitend een maaltijdsalade op in de magnetron (spreek uit: manjetron). Verschrompelde in wanhoop wanneer bellen met de afstandsbediening maar niet lukte. Vroeg vrijwel altijd waarvoor ze me eigenlijk aan de lijn had wanneer ze wel verbinding kreeg. En kwam, net als de moeder in de serie, om in de briefjes aan zichzelf. Vingerwijzingen in een doolhof die alleen maar extra zoekpaadjes creëerden. ‘Ik ben de hele dag bezig om na te denken over wat ik vergeten ben. En dan nog weet ik het niet.’ Zo zei ze het zelf, op een helder moment.

Dus kijk ik met mijn vrouw naar de serie. Als overpeinzing hoe het was toen en als vraag hoe het zou zijn als. Haar eigen moeder hoorde ik eens op een bruiloft uitvoerig vertellen over het fijne huis waar ze woonde. Dertig jaar eerder. Afgesloten met ‘Gezellig hier, hè? Het lijkt wel een bruiloft…’

Inkijkjes in een mist waarvan je hoopt dat hij er nog lang niet is. Maar toen ik van de week een oogknippering aarzelde bij de vraag naar mijn eigen woonplaats, moest ik er wel aan denken. En vooral aan: wat dán? Plaatsen verliezen hun houvast, generaties worden vloeibaar en – mooi verbeeld in de serie – anderen ontnemen je de regie. Boodschappen doen, eten koken, huis schoonhouden, douchen, bed verschonen. ‘Zelf doen!’, hoor ik kleindochter Sophie roepen. Maar het tegenovergestelde gebeurt.

Het is zo triest want er is geen oplossing, zeg ik tegen mijn vrouw na de derde of vierde aflevering.

Misschien is een goede hoeder beter dan de oplossers en uitvoerders (‘Weet jij wie al die mensen zijn?’, hoor ik mijn moeder nog vragen) die nu als hulp in de mist komen opdoemen. Minder veters strikken en wangen poetsen, meer geruststellen en pas toeschieten bij ‘help me’.

Wat ik eigenlijk wilde roepen bij mijn pogingen om NPO Start om te zetten in NPO Plus. Niet gedaan en toch gelukt, zodat we kijken naar afleveringen die er nog niet zijn.

Nu nog rustig vasthouden aan het idee dat alles in orde is.