Weten

‘Als ik dat doe, zie ik niks meer door mijn bril.’
Ik ruim de vaatwasser uit en kleinzoon Liam (7), sinds een half jaar met een stevige plus-bril, komt bij me in de keuken staan.
‘Heb ik ook’, laat ik hem zien aan mijn eigen beslagen brillenglazen.
‘Weet je hoe dat komt?’, vraag ik, met als gedachte een mooi verlengstukje van het thuisonderwijs waar hij zich net op zijn chromebook dapper doorheen heeft getikt en geklikt.
Zijn twee kleine zussen komen ondertussen ook de keuken in en schuiven aan rond het rek met nadampende borden en pannen.
‘Omdat de lucht uit de vaatwasser warmer is dan je brillenglazen’, hoop ik dat ik het goed uitleg. ‘Dan verandert het vocht dat in de lucht zit in kleine waterdruppeltjes. Net zoiets als bij mist. Je kijkt dus eigenlijk door een klein stukje mist.’

De meiden knikken ijverig, Liam kijkt peinzend.
‘Ik denk dat het komt omdat warm sterker is’, vervangt hij dan met een resoluut gebaar van zijn arm mijn aarzelende natuuruitleg door de zijne. Ik weet niet precies waar hij op doelt, maar hij wandelt zelf zijn redeneerpaadje al verder af.
‘Als je mayonaise en pindasaus bij je patat doet, proef je alleen de pindasaus’, legt hij aan zijn drie toehoorders uit.
‘Jaaaa…’, aarzel ik.
‘Dat komt omdat je mayonaise uit de koelkast haalt en pindasaus moet wel tien minuten in een warm pannetje.’
Hij kijkt met vergrote ogen achter zijn brillenglazen de kleine kring rond.
‘En hoe zit dat dan met je bril?’, vraag ik.
‘Net als met de vliegtuigen in de lucht’, wijst hij naar buiten waar er toevallig net eentje zijn witte lijnen in het blauw trekt. ‘De warmte van de motor is sterker dan de lucht. Daarom maakt hij strepen.’

Zijn zussen roepen nu ook ‘sterker!’, zelfs ‘zo sterk als een huis!’ doet Sophie (3) er met rondspringende beentjes bovenop. Ik ben nog wat zoekende in deze voor mij nieuwe natuurwetten, maar ook vol bewondering.
‘Jeetje Liam’, zeg ik, ‘hoe weet je al die dingen, jongen.’
Hij kijkt naar ergens in de verte en haalt heel lichtjes één schouder op.

Ik snap de boodschap. Hij weet het gewoon.