Ogen

‘Head ‘em on, móve ‘em up!’
En dan die blik van Rawdy Yates, leunend op de knop van zijn zadel. Ogen een beetje toegeknepen en alleen daardoor al zijn lippen in een grijns waarvan ik vroeger dacht dat ik hem wel snapte. De begripvolle maar daarom niet minder alerte bijna-glimlach van een man die alles ziet.

Inmiddels weet ik beter. Ik heb namelijk al een paar weken ook zo’n grijns met van die geknepen oogjes. Niet omdat ik alles doorzie, maar omdat vrij plotseling de hele wereld in onvoorspelbare vlagen uit focus raakt. Een fenomeen dat een fijne vloedgolf van medische rampen op mijn scherm tovert, die ik gelukkig alleen nog op hoofdlijnen kan ontcijferen.

Het heeft trouwens ook zo zijn voordelen, merk ik al snel. Ik tik – wanneer het toeslaat – op de tast, waad door velden beeldschermsneeuw, zie dansende mugjes die er niet zijn, laat mijn boek na twee regels met een nutteloos gebaar op mijn schoot zakken en kijk uitsluitend nog voor de gezelligheid samen op de bank TV. Maar toch. Het heeft ook wel iets onthechts. Het verbeten streven maakt noodgedwongen plaats voor zachtmoedig aanvaarden. Het weerbericht op mijn telefoon zegt 22 graden, maar er kan net zo goed 33 staan. Nou ja, we zien wel. Mijn dag is uitgevoerd in soft focus en de wereld is wat je noemt globaal aanwezig. Een Tai Chi klasje in het park trekt in slow motion strepen door de lucht. De zon spettert zilveren sterren in het water en geen zonnebril die dat gaat verhinderen. De mensen om mij heen zijn gereduceerd tot enkele breedomvattende categorieën, zoals de opa’s en juffen waar de wereld voor kleindochter Sophie in uiteenvalt. Of iemand naar mij toekomt of juist van mij weggaat, het blijft tot het laatste moment een relativerende verrassing. De krant bevat ongetwijfeld een stortvloed aan verontrustende berichten: ik leg ze met een stoïcijns gebaar terzijde. En groeten op straat blijkt ook prima en wel zo ruimhartig zonder aanzien des persoons te gaan.

Die gedachtes over loslatende netvliezen, een acuut optredend glaucoom, een sluipende maar uiteindelijk fatale beroerte of diabetes in een ongewenst vergevorderd stadium, die zijn er hoor. Maar dít was natuurlijk wat Rawdy al wist en ik nu ook. Er is nog een wereld voorbij aan wat je ziet. Vandaar onze blik.

Eens horen wat de oogarts daarvan vindt.