Mopperen

Toleranter worden de meeste oudere stadsbewoners er niet op. Ik weet dat natuurlijk van mopperende grijsaards en venijnige rollatorbejaarden in mijn eigen omgeving. Maar ook op vakantie in Corsica zagen we eens een keurig geklede 70-plusser met een kwaadaardig uitgestoken huissleutel elke foutgeparkeerde auto op zijn pad een kermend diepe kras in het lakwerk bezorgen. Ik heb dat ongetwijfeld al eens gemeld. Ik vergeet die dingen.

Maar toch. Met meer geld, tijd en leeftijd lijkt de kribberigheid toe te nemen. De onaangekondigde verschijning van een kraanwagen, blokkerend aanwezig op onze, ónze!, straat en stoep leverde laatst een rijtje rood aangelopen oudere omwonenden op, met een beetje pech onderweg van niks naar nergens. Gehaaste scholieren, bedreigd door bel en conrector, stuurden er zonder commentaar met een soepel boogje omheen.

Het heeft iets van doen met een gevoel van eigendom en, vooruit, verantwoordelijkheid dat bij het vorderen van de jaren oploopt denk ik. Míjn stad, míjn straat en daar zal godverdomme…

Net als laatst toen ik met kleinzoon Liam (6) voor onze deur de straat overstak en er ondanks ons groene voetgangerslicht een bus van de nieuwe stadsvervoerder EBS recht op ons af kwam stuiven. Het godgloeiende! stomme! idioot! veranderde ik vanwege het gezelschap nog net op tijd in twee opgeheven armen en een luid aanklagend ‘Hééééé!’.

Genoeg voor Liam om mij even stil te houden en oprecht geïnteresseerd te vragen: ‘Waarom dóe je dat, opa?’