Voorspel

Ik weet niet of er zoiets bestaat als het voorspel van dementie. Wel dat het er soms verdacht veel op lijkt.

Zoals afgelopen nacht. Ik liep in mijn droom door Leiden, de stad waar ik een kleine dertig jaar geleden heb gewoond. Dat wist ik ook nog. Tenminste, ik wist dat ik ooit, lang geleden, uit mijn huis aan de Nieuwe Rijn was vertrokken maar had geen idee waar dan naar toe. Naar Delft, in de werkelijkheid, maar in mijn rondtastende droomtoestand zwierf ik langs de grachten van de Leidse binnenstad op zoek naar waar zich in hemelsnaam mijn huis bevond. Voorbijgangers boden hun hulp aan, maar het enige houvast dat ik ze kon geven was dat ik geen flauw idee had. Zelfs geen beeld of vaag gevoel voor de richting. Alleen een blik in een duisternis waar je zelfs je eigen hand in kwijtraakt.

Het zijn van die dromen waar je met een zucht van geruststelling uit wakker wordt. Ah, niks aan de hand, zo zit het in elkaar. Dat wakker worden lukte, het tweede niet. Om twee uur ’s nachts in mijn eigen bed en eigen huis had ik nog steeds geen idee waar dit zich allemaal bevond.

Mijn moeder kon daar als ervaringsdeskundige van de real thing mooi over rapporteren.
‘Ik ben de hele dag bezig om na te denken over wat ik vergeten ben. En dan nog weet ik het niet.’

Aan het voorspel heb ik voorlopig wel even genoeg.