Op het opabankje

Soms…

… is kindertaal bijna te mooi.

Zoals wanneer kleindochter Elin (3) staart naar ronddwarrelend stof in een baan fel voorjaarslicht.
‘Vliegend goud’, legt ze me uit terwijl ze er met uitgestrekte handjes naartoe loopt.
‘Als je wilt, mag je ook wat.’

Of even later als ze blij naar me toe komt huppelen om een ontdekking te melden.
‘Opa! Ik kan mijn ogen besturen!’
Ze kijkt me strak aan, bij wijze van demonstratie.